2015/2025 Angst en jaloezie zijn gelijke waarden in de kern;

Het een bedekt de ander, het andere bedekte weer dat ene ding. De angst voor de angst die ze zelf gebracht hadden. Ik sprak erover in Bloedvlucht in 'rust naar huis'. Op dat moment was het feit dat ik al thuis was waar ik sta aan mij nog niet bekend. Een waarheid die mij zelf van tijd tot tijd eventjes angst inboezemt. Ik dacht puur de tijdsgeest te hebben gevangen met mijn woorden. Deze woorden bleken achteraf meer dan alleen waarheid. Het begon begon vanuit een simpele zoektocht tientallen jaren geleden. Op zoek naar iets waar ik van af stamde, de wortels van de stamboom die tot mijn tak had geleid. Ik zocht de bron; het geslacht waar ik van afstamde. Daar ook de vruchten die ik openbaarde verder nergens in mijn directe omgeving te vinden waren. Waarom bracht ik andere oogst op dan mijn tijdgenoten zaaiden? Waarom ontstond er uit mijn aarde zo een ander soortig denken. Stond ik middenin maar lijnrecht tegenover. Het gewicht was gewogen en mijn aandeel bleek grootser dan groter.

Een schaduw kan men niet bedekken met een grotere schaduw. In het donker worden ze één en nemen al het licht in de omgeving in zich op. De schaduw is niet weg te krijgen met een schaduw van zichzelf. Hoe groot of hoe klein ook. Daar men vergeten is dat deze schaduw een geschenk was van het geheel voor de bescherming van onze eerstelingen. Alsof een deken van God zelf. Een omarming van veiligheid. Nu gegooid in mijn gezicht als ware het een vloek was van diezelfde God, en namens het geheel mij te willen vernederen alsof God zijn aangezicht van mij heeft weggehaald. De waarheid is juist dat ik vervuld ben van Gods aangezicht en je tevens niet mij maar juist God beledigt, vervloekt en vermoord heb in alle zielen waarin hij aanwezig was en nog steeds is. Is jouw angst niet puur de angst die je voelde voor God. De onmacht die je ervaart. Die geachte dat je een kleinere, een latere creatie bent heeft je hart laten branden en geboorte gegeven aan de hel waar je nu zelf in opgaat omdat je slecht was in het delen. 
God weigerde je te omhelzen en liet je bedeesd achter zonder een kleur om te kunnen bekennen dat je van deze aarde bent of dat je ooit aan deze aarde toebehoorde, je hebt er immers nooit meer dan een gierige en hebberige liefde voor gevoeld een die je eigen zakken vulden en een attitude die je aanzette tot de moord van je broeder. Je vergat dat jullie de baarmoeder deelde die aan jullie beide het leven gaf. Wat in jou gaf je dat recht om de beul te spelen, te veroordelen en jezelf slachtoffer te maken van een kwaad die vanuit jouw zelf voortkwam. Wie werd er in onschuld neergehaald? Het bloed dat wegvloeide trok zich terug naar de aarde en riep de onschuld uit. Je werd beschermd om niet hetzelfde lot te vangen maar er is jou nooit beloofd dat, op een dag, het recht niet ingehaald zou worden. Wellicht is die tijd nu aangebroken. Ja, de tijd is hier nu.

De opgelegde vernedering naar mij blijkt nu de boetedoening te zijn voor de vernedering die jezelf onderging onder je eigen torment. Je liet mij jouw zonde dragen en deed het voorkomen alsof de zonde zichtbaar was aan de huid, mijn huid. Terwijl het de afgunst en wrok van je verzuurde hart was die daadkrachtig vanuit ego de haat inzette. Je schold mij van buiten uit  met het vuil van jouw binnenste. Mijn ervaring met mijn kleur helaas voor jou bleek mij meer waard dan je dacht. Of dan je ooit zou durven denken. Het gaat niet om de kleur uiteindelijk maar het geboorterecht en de rijkdom van mijn bloedlijn; één die jij al eeuwen probeert te stelen en met leugens te behouden. 

In wiens bloedlijn, geboorterecht ben jij gekropen? Diezelfde mensen waar je je zogenaamd voor schaamde? Ze te veroordelen na uit te rusten in hun bed met een laken van een geslachtsnaam niet het jouwe? Sliep je ooit rustig met die angst? Je gedrag vloeit op zeker niet voort uit het geheel die de eigenlijke macht draagt over leven en dood. Dat ik er nog ben zou je moeten doen beven. Des te meer wat er zou gebeuren als ik plots kom te verdwijnen. Zou er dan nog een enkel plot land overblijven waar je je staande zou kunnen houden. Je zou die bron niet durven testen. Ze heeft een hete kern. Een vuur waar je voor moet waken een die bij het breken enkel haar wederkomst aankondigt. Een phoenix brandt niet uit. Ze wordt simpelweg herboren. 

Ik droeg je schande met de trots van een oudere zus die haar kleine broertje in bescherming nam tegen de wensen in van onze voorouders die jou al lang geleden had willen straffen voor je wrede daden. Het waren de consequenties van die continuïteit in jou die mij jou vandaag een halt toe laten roepen. Hoe ver ook onze verre familieleden, des te meer zijn ze onze naaste familieleden die in hun tijd dichterbij onze voorouders stonden dan wij  nu staan. Hun bloed nog dikker, en dat is het verschil. Mijn bloed kloddert omdat het nog steeds dik is en de zonde draagt van een straf die  jij opgelegd had moeten krijgen. Dat bloedvergiet eveneens moet een halt toegeroepen worden. Net zo de leugens die je verspreid over je eigen afkomst dat je fabels en fantasieën in het leven moet roepen die nooit geweest zijn om jou een andere route van herkomst te geven. maar je kan nergens anders vandaan zijn gekomen dan geboren vanuit je eigen haat. De haat die diep in je eigen aders snijdt. 

Hoeveel was het je waard om 'je zus' op een V.O.C. veilingblok te plaatsen. Kreeg jij er ook dertig zilveren Florijnen voor terug? Dekte het de schuld die je in haar naam gemaakt had. Wist zij van dat verraad? Of liep ze als een mak lammetje de slachtbank op om jou te beschermen? Bleef je staan om te zien hoe ze werd gekielhaald onder water.

Ik vraag mij af of je eerder had nagedacht over hoe dit bloed werkt want al verdun je het; zou zelfs het water de herinnering dragen van een sterkere, oudere band en zal altijd laten blijken welke cruciale verbanden je mist. Reden dat je de dag van vandaag elke compassie en de kennis mist die een mens zou moeten sieren om te kunnen gaan met de genen met wie wij deze aarde dienen te delen en gezamenlijk de aarde dienen te verzorgen. Je mist de kennis van je eigen afkomst, zelfs in de wetenschap zou je deze willen ontkennen. En dus plaats je jezelf overal midden in om men het gevoel te geven dat je thuis was. Dat je er 'eerder' was. Dat terwijl je jezelf dagelijks moet voorliegen in de wetenschap dat het niet zó is. Het bewijs van het vele inbreken en gestolen namen nog steeds zichtbaar is.

Het ging allemaal veel te ver dan nodig. En juist die fouten die je teveel maakte zorgden er juist voor dat het kwaad in jouw te zichtbaar aanwezig was. Hoe loop je over onschuldige kinderen heen? Hoe ontneem je ze hun geboorterecht waar jij in feite het recht niet toe had? Dat van hen jouw eigen te maken zonder werkelijke macht? Je veinsde alles onder de kleur van Koninklijk Paars. De brute onderzoeken en bemoeienis in de ziekenhuizen. Het laten verdwijnen van geboorteaktes, het wijzigen van achternamen en toekennen van een andere naam zonder kennis van verwantschap. Diezelfde kinderen later te vernederen tot vermoeien toe. De inmenging in educatie en ervoor zorgen dat ze niet hoger uit komen. Ze op een pad zetten van zelfvernietiging en als dat niet lukt met inmenging van de staat. Wat leugens een beetje fraude en heel veel 'horen zeggen van ongeziene' mensen. Als ze al bestonden. Leugens op papier waarvan de waarheid nu nog te achterhalen is. 

Ze waren blijkbaar vergeten van welk bloed ik afstamde, en dat er één van ons aan het opletten en observeren was. Een van ons hield alles scherp in de gaten en ze oefende en oefende. Ze wist toen niet waarvoor. Maar vandaag wel. Vandaag is alles duidelijk. Mocht ik toen inderdaad last hebben van 'Grootheidswaanzin' stond ik alsnog in mijn recht dat te doen met mijn afkomst. 


"Afrika Museum, ik liep er rond voor een optreden en zag mezelf weerspiegeld in het aanbod, ik liep immers rond met de nagedachtenis aan de voorouders die de slavernij waren ingejaagd na de status van nobiliteit te hebben verloren. Ik kan mij de vernedering meer dan enigszins voorstellen. Misère is misselijkmakend"